Ik voel hun honger, ik voel hun pijn, ik voel hun wanhoop. In mijn slaap zie ik hun gezichten, hun handen smeken, hun stemmen bidden. Ik word wakker vervuld van machteloosheid, huilend, jammerend. Steeds weer.
Mijn ziel bloedt
Mijn ziel bloedt. Elke dag. Als ik me realiseer dat er mensen zijn, soldaten, die deze weerloze mensen neerschieten, zonder aanleiding, zonder reden, zonder dat er sprake is van dreiging. Ze juichen. Ze scheppen op.
In mijn buik voel ik een knoop. Steeds weer. Als mijn inlevingsvermogen zich tot het uiterste moet rekken om te begrijpen waarom ze dat doen, schieten op hongerige mensen, kinderen. Omdat ze recht denken te hebben op het land waar die mensen leven, omdat ze hun slachtoffers niet als mens zien, niet als gelijkwaardig mens.
Het is waanzin.
Mijn hoofd explodeert
Mijn hoofd explodeert. Van woede. Want politici van Europa konden een statement maken, een halt toeroepen aan de waanzin. Ze deden het niet. Omdat ze het niet eens konden worden. Omdat politieke belangen en verschillen belangrijker zijn dan de levens van mensen.
In mijn buik voel ik een storm. Steeds weer. Mijn inlevingsvermogen moet zich tot het uiterste rekken om te begrijpen waarom ze dat doen. Omdat ze leven in een politieke realiteit waar belangen steeds voorrang krijgen. Omdat ze de slachtoffers niet als mens zien, maar als een politiek probleem.
Word gauw weer mens
Lieve politici, het is hypocriet. Het is waanzin. Het is onmenselijk. Word gauw weer mens.